(¯`·.¸¸//\دفترچه دختر آسماني /\\¸¸.·´¯)
من و او دوستدار یکدیگر بودیم من و او آتشی را در وجود یکدیگر احساس میکردیم رقیب،این نامه از مردیست،کو را با تو هرگز آشنایی نیست. ولی امشب که از جام نگاه همسرت سرمست خواهی شد بگو آهسته این پیغام را با اوــ که: ــ ــ مردی وصلتت را عرض تبریکی فرستاده است و دزدانه به چشمانش تماشا کن،سرشکی را که میلغزد بگو نام مرا،برقامتش بنگر چه میلرزد مرنج اما،که او هم چون تو در سینه دلی دارد دلی از شور و شوق عاشقی لبریز تو شاید در خیال خویش خوشبختی چو میبینی براه زندگی یک همسفر داری،که بس زیباست ولی او در کنار تو،چنین زیبا نخواهد ماند تو او را رنج خواهی داد تو از این پیکر شاداب جسمی خسته و بیمار خواهی ساخت تو در این عشق خواهی باخت و او در انزوای تلخ خود تنها نه از تو ــ ــ از همه بیزار خواهد شد تو شاید در خیال خویش خوشبختی ولی فریاد او ــ ــ از راههای دور بگوش من طنین افکنده ــ ــ روح خسته اش سرشار از احساس ــ ــ میگوید ــ نه ــ ــ من از او سخت بیزارم من او را مرده ای در خویش میبینم ــ که ــ ــ دیواری میان ماست ترا خواهم ــ ترا خواهم راستی اینهمه خنده و گریه ها برای چیست؟! این بازی زندگی به چه درد می خورد؟ آیا ما همه کسانی نیستیم که جاودانه تنهائیم و میان جمع،هیچ مونس و همدمی نداریم؟ آیا ما همه ولگردانی نیستیم که هیچوقت هدفی در زندگی نداشته ایم؟ تکه ابری کوچک می تواند خورشید را پنهان سازد و شکوه و جلایش را باز ستاند... قطره اشکی کوچک می تواند سیما را زشت نماید... قلوه سنگی ناچیز می تواند آرامش آب را بر هم زند. لکه ای کوچک می تواند باغی را خراب کند وگلها را با علفهای هرزه نابود سازد... تردیدی کوچک می تواند سوءظن بار آورد. پس مباد هیچ در عشق عشق چون آب چون خورشید، چون سیمای شفاف قو چون باغی پر گل کودک نجوا کرد:خدایا با من صحبت کن و یک چکاوک در چمنزار آواز خواند ولی کودک نشنید پس کودک فریاد زد:خدایا با من صحبت کن و آذرخش در غرید ولی کودک متوجه نشد کودک فریاد زد:خدایا یک معجزه به من نشان بده و یک متولد شد ولی کودک نفهمید کودک در ناامیدی گریه کرد و گفت:خدایا مرا لمس کن وبگذار تو را بشناسم،پس خدانزد کودک آمد و او را لمس کرد ولی کودک بالهای پروانه را شکست و در حالی که خدا درک نکرده بود از آنجا دور شد ستاره های خوب من، تورو خدا بمن بگین. تو این دل شب سیاه، آیا بازم دوسم داره؟.... آیا بازم به عشقمون وفا داره؟.... یادم میاد چند سال پیش، که با هم آشنا شدیم، قسم خوردیم به عشقمون، که با وفا باشیم به هم.... روزا گذشت و هفته ها.... ماهها و گذشت و سالها.... یادم میاد یه روز دیگه ندیدمش!... میگن گذشت روزها، عشقها رو از یاد میبره!.... ولی حالا که سالها،ــ گذشته از جدائیمون، عشق اونو،ــ بیشتر از گذشته ها،تو قلبم احساس می کنم ولی شما ستاره ها، ستاره های با وفا،اگه اونو یه شب دیدین ترو خدا بهش بگین: هنوز بهش وفا دارم.... هنوز بازم دوسش دارم.... شب شده سنگ صبور خونه غم شده باز این دل من پر ز ماتم شده باز این دل من من و تو با دلمون تک و تنها وغریب توی این شهر بزرگ توی این دشت جنون خودمونیم و خدا،خودمون و دلمون تو میخوای دل من خون بشه،دیوونه بشه تو میخوای غصه من قصه من هر خونه بشه نمیخوای سنگ صبور اگر از درد دلم با تو شکایت بکنم قصه مردم و نامرد بگم اگر من با تو حکایت بکنم دل تو میشکنه چون جام بلور نمیخوای سنگ صبور دل من بی دل تو دیگه تنها میمونه کی دیگه قصه افسردگیشو گوش میکنه آخه کی اشک اونو پاک میکنه کی غم و درد اونو پاک میکنه کی غم و درد اونو خاک میکنه شده باز فصل خزون از درختا میریزه برگ خزون آسمون پر ز غم،غرق اندوه وبلا چه کنم با غم رسوایی دل چه کنم بابت تنهایی دل هی براش قصه میگم،قصه غصه میگم که تو ای دل منو دیوونه نکن پر و بالم را مسوز من پروانه نکن میبینی هر چی هست مرگ امیده به خدا حسرت روز سپیده به خدا همه جا رنگ و ریا،همه چی نقش سراب به گلا دست میزنی خار میشن بازوانی که به گرمی تو رو افسون میکنن حلقه دار میشن سبزه زیر قدمهای وفا مار میشن زبونم خسته میشه دهنم بسته میشه ولی ای سنگ صبور مگه باور میکنه میدونی همدم شبهای سیاه دل من عاقبت سر به بیابون میزارم میرم اونجا که صفاست میرم اونجا که فقط محرم این سینه خداست ولی ای یار دلم تو رو با خود میبرم تو رو ای سنگ صبور همه جا تا دل گور 
من تردید کنی،زیرا: من پاک است و زلال 
آسمان زندگی را
| Design By : Night Skin |
می گویند رسم زندگی چنین است...!
می آیند... می مانند...
عادتت می دهند... و می روند؟!
تو در خود می مانی...
تو تنها می مانی...
راستی، رسم تو هم چنین نبود؟
مثل همه فلانی ها.....................
