کاش میشد آخر اسمت نقطه گذاشت تا دیگه شروع نشی

کاش میشد فریاد بزنم پایان دلم خیلی گرفته!

 اینجا نمیتوان به کسی نزدیک شد آدمها از دور دوست داشتنی ترند

دانشجویی سر کلاس فلسفه نشسته بود. موضوع درس درباره خدا بود.

 استاد پرسید(آیا در این کلاس کسی هست که صدای خدا را شنیده باشد؟) کسی پاسخ نداد.

استاد دوباره پرسید: (آیا در این کلاس کسی هست که خدا را لمس کرده باشد؟) دوباره کسی پاسخ نداد

استاد برای سومین بار پرسید: آیا در این کلاس کسی هست که خدا را دیده باشد؟ب

رای سومین بار هم کسی پاسخ نداد. استاد با قاطعیت گفت: (با این وصف خدا وجود ندارد).

دانشجو به هیچ روی با استدلال استاد موافق نبود و اجازه خواست تا صحبت کند.

 استاد پذیرفت. دانشجو از جایش برخواست و از همکلاسی هایش پرسید:

 (آیا در این کلاس کسی هست که صدای مغز استاد را شنیده باشد؟) همه سکوت کردند.

(آیا در این کلاس کسی هست که مغز استاد را لمس کرده باشد؟) همچنان کسی چیزی نگفت.

(آیا در این کلاس کسی هست که مغز استاد را دیده باشد؟)

وقتی برای سومین بار کسی پاسخی نداد، دانشجو چنین نتیجه گیری کرد که استادشان مغز ندارد.

یادمه چند سال پیش اصلا صبرم زیاد نبود

از خدا خواستم صبر بهم بده تا بتونم همه چیو تحمل کنم

حالا که میبینم صبور شدم یه جاهایی خودم از این صبر زیادم خسته میشم 

میگم کاشکی بعضی جاها بشه ادم تحملش تموم شه

تا بتونه از خودش دفاع کنه   

تا بتونه به همه بفهمونه که اونم آدمه

فقط مشکلش اینه که بیش از حد صبوره

ولی ممکنه یه روز کاسه صبر اونم لبریز شه

و اون موقع دیگه هیچ راه برگشتی وجود نداره 

 شاید اونایی که صبرشون کمه بتونن بازم ببخشن

ولی اونایی که صبرشون زیاده نمیوتنن  ببخشن

 چون فرصت کافی برای جبران دادن

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم    

                                                     
دین را دوست دارم ولی از کشیشها می ترسم        

                                                       
قانون را دوست دارم ولی از پاسبانها می ترسم   

                                                              
عشق را دوست دارم ولی از زنها می ترسم      

                                                                                                     
کودکان را دوست دارم ولی از آیینه می ترسم   

                                                                   
سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم

بوی مرگ می دهم ... هیس !!!

حرفی نزن صدایی نیست.

این سکوت تیره را نشکن.

فقط بوی مرگ است و بس.

سمفونی مردگان با تمام برفها و سرماهایش تمام شد و تو نیز ...

خیلی وقت است نقطه گذاشته ام پایان بودنم.

جنون برای زندگی کافیست نفرت عنصری برای تکامل هر چیز بی اثری است

 که شاید اصلا" لازم به ذکر نباشد.

یکی طعنه ای دردناک به من می زند:

شبیه هیچ شده ای.

 آری من خیلی وقت است تمام شده ام خیلی وقت پیش.

 بخشش مرا برای بی صدا مردنم پذیرا باش.

تصویری برای پروازت نبود. بی تصویر و با بی تصوری پرواز کن.

با من بیا !!!

 صدایی از قعر زمین مرا می خواند.

باید رفت.

باید صدا را شنید.

آری من مرده ام.

با تمام وجودم تو را میخوانم.

 با من بیا.

 و در زمان مرگ دستم را به نشان خداحافظی تکان می دادم.

 خوشا به غیرتتان اگر داشتید.

فقط بوی مرگ میدهم.

 بوی مردن در چنگال بی رحم زندگی.

هنوز هیچ سگی صدای نفس کشیدنم را حس نکرده . به آدم ها اعتمادی نیست.

 کمی تامل کن !!! ساده نگذر ...

جایی که میتونستم حرفامو بزنم و ارومم میکرد بازم بنویسم

ولی نمیدونم چرا هیچی به ذهنم نمیرسه

خدایا بازم ازت ممنونم

دیروز تونستم به هدفم نزدیکتر بشم

کمکم کن تا بتونم با موفقیت تمومش کنم

قلبم محکوم شد به ساده بودن ...

غرورم محکوم شد به خونسرد بودن ...

احساسم محکوم شد به کم حرف بودن ...

دلم محکوم شد به گوشه گیر بودن ...

چشمانم محکوم شد به مهربان بودن ...

دستهایم محکوم شد به سرد بودن ...

 پاهایم محکوم شد به تنها رفتن ...

آرزوهام محکوم شد به محال بودن ...

وجودم محکوم شد به تنها بودن ...

عشقم محکوم شد به محبوس بودن ...

و اما امروز تو عشق من محکوم میشوی به اسیر بودن ...

و من باز هم مثل همیشه خودم رو محکوم میکنم به تنها بودن... 

روزی که میمیرم نگران من نباش که میان ابر ها گم نمیشوم

و اشک نریز که نمیتوانم حتی بغض کنم حتی صدایم نکن!

که من دیگر درون تو را حس میکنم وقتی مردم میان آسمان مرا بجوی

نه زیر سنگی که نام من کشیده به روی 

من همیشه تو را از فراز ابر ها تماشا میکنم

 با پول می شود خانه خرید ولی آشیانه نه،

رختخواب خرید ولی خواب نه،

ساعت خرید ولی زمان نه،

می توان مقام خرید ولی احترام نه،

می توان کتاب خرید ولی دانش نه،

دارو خرید ولی سلامتی نه،

خانه خرید ولی زندگی نه و بالاخره ،

 می توان قلب خرید، ولی عشق را نه

شب از نیمه گذشته بود.

پرستار به مرد جوانی که آن طرف تخت ایستاده بود نگاهی انداخت

پیرمرد قبل از اینکه از هوش برود، مدام پسر خود را صدا می زد.

پرستار نزدیک پیرمرد شد و آرام در گوش او گفت:

پسرت اینجاست، او بالاخره آمد. بیمار به زحمت چشم هایش را باز کرد

 و سایه پسرش را دید که بیرون چادر اکسیژن ایستاده بود.

بیمار سکته قلبی کرده بود و دکترها دیگر امیدی به زنده ماندن او نداشتند.

پیرمرد به آرامی دستش را دراز کرد و انگشتان پسرش را گرفت.

 لبخندی زد و چشم هایش را بست.

پرستار از تخت کنار که دختری روی آن خوابیده بود،

 یک صندلی آورد تا مرد جوان روی آن بنشیند. بعد از اتاق بیرون رفت.

در حالی که مرد جوان دست پیرمرد را گرفته بود و به آرامی نوازش می داد.

نزدیک های صبح حال پیرمرد وخیم شد.

مرد جوان به سرعت دکمه اضطراری را فشار داد.

پرستار با عجله وارد اتاق شد و به معاینه بیمار پرداخت ولی او از دنیا رفته بود.

مرد جوان با ناراحتی رو به پرستار کرد و پرسید: ببخشید، این پیرمرد چه کسی بود؟!

پرستار با تعجب گفت: مگر او پدر شما نبود؟!

مردجوان گفت: نه، دیشب که برای عیادت دخترم آمدم

برای اولین بار بود که او را می دیدم.

بعد به تخت کناری که دخترش روی آن خوابیده بود، اشاره کرد.

پرستار با تعجب پرسید: پس چرا همان دیشب نگفتی که پسرش نیستی؟

مرد پاسخ داد:فهمیدم که پیرمرد می خواهد قبل از مردن پسرش را ببیند،

ولی او نیامده بود. آن لحظه که دستم را گرفت، فهمیدم که او آن قدر بیمار است

که نمی تواند من را از پسرش تشخیص دهد.

 من می دانستم که او در آن لحظه چه قدر به من احتیاج دارد...